Eind augustus 2024 zat ik opeens niet meer te schrijven achter de computer in de werk-/slaapkamer beneden, maar zat ik op de vliering aan het bureau van mijn vader te tekenen. Ooit had mijn vader het bureau aangeschaft om aan het eind van de dag een verslag te schrijven. Hij was toen vertegenwoordiger. Nu, zo’n 45 jaar later, zit ik er zelf achter. Ik schrijf niet, ik teken.
Het begon met een paar krabbeltjes op papier: figuurtjes in rode en zwarte inkt. Zie KLADJE. Vervolgens heb ik wat blanco kaarten bij de boekhandel alhier gekocht en ben ik verder gegaan met tekenen. Toen dacht ik, dat kan ook op groter formaat. Op A4 formaat bijvoorbeeld. Of nog iets groter.
Zo is het begonnen. In september van datzelfde jaar heb ik al iets geschreven over Inktpoëzie, de werktitel van het thema. In dezelfde periode hoorde ik dat je het KEKhuis kon afhuren om er een tentoonstelling te houden. Met Nettie Aslander – de onvermoeibare motor achter de veertigjarige stichting in Epe – heb ik een datum afgesproken.
Eind oktober/begin november is het zover. Dan vindt Ode aan het Rode plaats. Zie TENTOONSTELLING.