Wellicht moeten we de conclusie trekken dat de maatschappij (ooit gemeenschap genoemd) niet maakbaar is, er gebeuren te veel dingen die we niet in de hand hebben, we staan er machteloos tegenover. Men leeft in de waan dat we anderen kunnen opvoeden, dat we gedrag kunnen veranderen, dat we anderen kunnen behoeden voor gevaren of dat we ze in ieder geval moeten waarschuwen. Ouders doen gewoonlijk niet anders. Onze overheid is er sterk in.
Kinderen hebben al heel vroeg iets eigens, we noemen het zijn of haar karakter. Ouders zijn er vaak trots op, of ze verzetten zich ertegen. Ze zoeken hun leeftijdsgenoten op (net als volwassenen), ze wisselen gedachten en dingen uit (soms over grote afstand), zeker nu.
Mensen apen andere mensen na (kinderen inbegrepen). Meer nog, ze willen elkaar overtreffen. De (social) media zijn er een onderdeel van. AI doet er nog een schepje bovenop. De mensheid op zich is een onbeheersbaar proces, een mens is er een klein onderdeeltje van, je zou hem of haar een cel of een bel kunnen noemen. Sloterdijk noemt de ruimte die een mens inneemt een bel die streeft naar immuniteit, zijn of haar woning een cel). Ook dat probeer ik aanschouwelijk te maken in deze tekeningen.
Geef een reactie